22 Οκτ 2016

Σκοταδισμοί στον δημόσιο χώρο

22 Οκτ 2016 , 4:25 π.μ.


Πολύ σωστά θεωρείται σκοταδισμός η εθιμική περιφορά του νεκρού σώματος ενός επισκόπου των ΓΟΧ πάνω στον θρόνο του λίγο πριν ταφεί σε καθιστή θέση. 
Όμως εξίσου -και μάλλον πιο βάρβαρος- σκοταδισμός θα έπρεπε με το ίδιο σκεπτικό να θεωρείται και το ετήσιο αιματοβαμμένο αυτομαστίγωμα των σιιτών μουσουλμάνων στο κέντρο του Πειραιά που πραγματοποιείται προς τιμή της ημέρας της Ασούρα.
Μπορούμε με την ίδια τόλμη να υποστηρίξουμε τόσο το πρώτο, όσο και το δεύτερο; Και αν όχι, γιατί;

Προς όσους σπεύσουν να κατηγορήσουν τον συντάκτη ότι ξαφνικά προσχώρησε στο μέτωπο των "Ναι, αλλά για των Μωάμεθ -για τους προηγούμενους -για τη Μαρφίν κ.ο.κ. δεν λέτε τίποτα", να προλάβω να σημειώσω ότι ο μόνος λόγος που αναφέρομαι στο αυτομαστίγωμα των σιιτών, είναι επειδή τα δύο γεγονότα έλαβαν χώρα με χρονική απόσταση μόλις λίγων ημερών.

Η πληθώρα χλευαστικών memes, σατιρικών φωτομοντάζ και άλλων αναφορών κατάμαυρου χιούμορ στο διαδίκτυο σε σχέση με το πρώτο γεγονός, μας αναγκάζει σε μια σύγκριση με το δεύτερο. Αυτό είναι όλο.

Άλλοι θα υποστηρίξουν ότι στην πρώτη περίπτωση χλευάζεται μια σκοταδιστική τελετή της "επικρατούσας θρησκείας", όμως αυτό μόνο εν μέρει είναι σωστό. Στην πραγματικότητα, η ταύτιση των αυτοαποκαλούμενων ΓΟΧ με την επίσημη ορθόδοξη εκκλησία προδίδει άγνοια της εκκλησιαστικής ιστορίας. Η θρησκευτική μειονότητα των παλαιοημερολογιτών δεν απολαμβάνει σε καμία περίπτωση τα προνόμια της επίσημης θεσμικής ορθοδοξίας, ενώ οι παπάδες της δεν μισθοδοτούνται από το ελληνικό δημόσιο. Μάλιστα στο παρελθόν οι παλαιοημερολογίτες υπέστησαν εξευτελιστικούς διωγμούς, κατασταλτικά μέτρα, μέχρι και φυλακίσεις, από τους μηχανισμούς του "ελληνοχριστιανικού" κράτους, κατ' εντολή και καθ' υπόδειξη της επίσημης εκκλησίας που συντάχθηκε με το "νέο" ημερολόγιο. 

Πού το πάω με όλα τα παραπάνω; Πολύ απλά: προτείνω να μη φειδόμαστε την ανελέητη κριτική σε όλες ανεξαιρέτως τις σκοταδιστικές πτυχές των θρησκειών, αποκλείοντας εξαρχής και αυτονόητα κάθε ακροδεξιό ρατσιστικό κίνητρο που στοχεύει όχι στις ίδιες τις θρησκείες αλλά σε καθεαυτούς τους πιστούς των θρησκειών ή, καλύτερα, στα μέλη των θρησκευτικών κοινοτήτων.

Να μην υπάρχουν δυο μέτρα και δυο σταθμά στην καταγγελία των θρησκευτικών πρακτικών που υπονομεύουν και προσβάλλουν τον επιδιωκόμενο ουδετερόθρησκο χαρακτήρα του δημόσιου χώρου. Είτε αυτές έχουν να κάνουν με περιφορές καθιστών ή ξαπλωμένων χρυσοποίκιλτων πτωμάτων, είτε με παραληρηματικά αυτολεπιδιάσματα, είτε με λιτανείες μάγων της φυλής για πρόκληση νεροποντής, είτε με όργια απόδοσης κρατικών τιμών σε ιερές φλόγες, ιερά κόκαλα και άλλα τοιαύτα ειδωλολατρικά. 

Στο κάτω-κάτω των αγίων γραφών, για όλους τους φανατικούς ακόλουθους των θρησκειών και των δογμάτων, όσοι/ες αμφισβητούμε τη μοναδικότητα της "αλήθειας" τους, θα είμαστε για πάντα εκείνα τα άθεα παλιοτόμαρα του ευφυέστατου ορισμού του "άπιστου" που έδωσε ο Ambrose Gwynnett Bierce στο Αλφαβητάρι του Διαβόλου.


ΥΓ: Μη λησμονείται ο τίτλος του άρθρου και ειδικά ο επιθετικός προσδιορισμός "δημόσιος". Καμία σοβαρή ένσταση δεν θα έπρεπε να υπάρχει αν οι θρησκευτικές πρακτικές περιορίζονταν σε εσωτερικούς λατρευτικούς χώρους και δεν καταλάμβαναν μέρος του δημόσιου. Βέβαια, στην περίπτωση των σιιτών που ζουν στην Ελλάδα, επίσημος λατρευτικός χώρος για την άσκηση των θρησκευτικών τους καθηκόντων δεν υφίσταται, με ευθύνη του ελληνικού κράτους. Θα πει κανείς ότι εδώ δεν υφίσταται επίσημος χώρος για τους σουνίτες μουσουλμάνους ελληνικής ή μεταναστευτικής καταγωγής, οι οποίοι και αποτελούν τη συντριπτική πλειονότητα του Ισλάμ. Αλλά αυτό είναι άλλου παπά ευαγγέλιο...
Κοινοποιήστε το στο..
 
Υποσέλιδο
Κορυφή